26-07-09

Mijn huis

"Mijn huis, een nest. De wereld is ruimer." Is de spreuk die nu in ons gangetje prijkt. Heel mooi. En zo wordt ons huisje toch steeds meer en meer ONS huisje... Natuurlijk als we tegen begin volgend jaar aan de verbouwingen beginnen, zullen de gezellige tierlantijntjes toch weer een beetje moeten wijken voor ruwbouwelementen...

18:59 Gepost door Papa Maarten in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-07-09

Veel te vertellen op korte tijd

Vrijdag : Wachtend op je aankomst was ik toch al in de tuin aan het graven (om de vloer van ons nieuwe tuinhuis te leggen). Nadat je binnen kwam gelopen, ben je direct ja schop en je kruiwagen gaan halen om me te helpen. Je werkt toch echt graag in de tuin...

Voor de eerste keer vroeg je bij het slapengaan om de babyfoon bij ons op de kamer te zetten en om het rolluik een beetje open te laten. Dit leidde natuurlijk een beetje tot problemen aangezien het in de zomer nog niet zo snel donker wordt... Maar uiteindelijk heb je toch weeral een zeer flinke nachtrust gehad.

Opa was dit weekend nog eens in het land en dit konden we natuurlijk niet voorbij laten gaan ... We moesten ernaartoe... Maar eens daar aangekomen, had je niet echt veel aandacht voor je opaatje en je omaatje. Je wou de film van de dikke poes zien (Garfield The Movie). Je hebt hem twee keer bekeken en de enige reden om uit de zetel te komen was om met smekende ogen een koekje te komen vragen bij oma moetje.

Zondagochtend ging je op de weegschaal staan en nadat ik gevraagd had hoeveel je weegt kreeg ik het antwoord : "Arno weegt al 7 uur". (doet mer er trouwens aan denken dat je vorige week met een meetlat ook 7 uur hebt gemeten)

Nadat we een goed ontbijtje verorberd hadden zijn we eens gaan uitwaaien in onze mooie thuisstad. De wandeling die je heel flink hebt uitgedaan (weliswaar soms op de fiets, soms in mijn nek en soms zelf stappend) heeft toch een dikke 2 uur geduurd...

Maandag zijn we met z'n tweetjes weer bezig geweest in de tuin. Vlinders daar liep je met een grote glimlach achter. Een rood kevertje in het gras moest er aan geloven. D.w.z. je zette je karretje erboven en begon toen de woorden "Ocus, Ocus, As, ik wou dat het beestje as" te zeggen. wat blijkbaar zoveel betekende als : "hocus, pocus, pats, ik wou dat het beestje weg was".

Toen ik je terug naar je mama bracht, wist je me in de auto te vertellen dat als Arno in slaap valt, dat Arno dan een grote tractor ziet. Ik vroeg je meteen : "Een rode?" en je antwoordde : "Nee, een blauwe en Arno stuurt". Nu weet ik het niet zeker, maar ik denk dat je dus voor de eerste keer een droom hebt onthouden en vertelt...

We reden voorbij het zwembad van T. en je zei : "Kijk papa, hier is het zwembad" en om conversatie te maken vroeg ik : "Ah ja, met wie ben jer hier al geweest?". Je antwoordde : "Met papa en mama", dus ik vroeg : "Met J. en mama?" en ik kreeg een heel snel antwoord : "Nee papa en mama", waarna ik toch nog maar eens verder vroeg (domme ik) : "Was ik er dan ook bij?" en het antwoord luidde wederom : "Nee papa en mama". Nu weet ik natuurlijk niet of dit van je mama komt of uit jezelf, maar voor mij sloot dit ons weekendje samen toch een beetje in mineur af...

Ik zie je heel graag en zou je altijd willen knuffelen en zoenen...

Tot over twee weken dan gaan we samen op reis naar het verre, verre land...

01:25 Gepost door Papa Maarten in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-07-09

Het is me weer wat geweest

Zoals in het vorige postje gezegd zijn we een weekendje naar de belgische kust afgezakt, maar aangezien het werk niet stopt moesten M en ik na het weekendje al terug keren, jij daarentegen kon met heel de naaste familie nog blijven... (het was ook zo gepland hoor).

Aangezien onze buren in H. vorige herfst on wisten te melden dat er water op ons dak bleef staan, had ik al lang gedacht van er eens op te kruipen en te gaan kijken. Zo gedacht zo gedaan : woensdagavond de ladder tegen het eerste dak gezet en naar boven geklommen, op het tweede dak zette ik mijn ladder naar ik meende stevig. Niet dus. Bijna boven gleedt de ladder van onder mijn voeten en ik met een harde djoef naar beneden. Zeer pijnlijke schouder, pijnlijke ribben, stijve buikspieren, geschaafde en gekneusde ellenboog zijn het logische gevolg. Al bij al valt het nog mee (ik kan nog maar eens zeggen dat het veel erger had kunnen zijn). Het strafste van al is dat ik dit een 4 tal jaren geleden ook al eens meegemaakt heb, dus het zal wel aant ventje liggen zeker (en niet aan de ladder?).

Donderdag kwam je naar huis met oma-moetje en ondanks je het heel goed had gehad aan het zeetje leek je toch opgelucht om terug thuis te komen. Wij hadden in elk geval woensdag nacht geen oog dicht gedaan (van de pijn) en donderdagnacht werd blijkbaar niet veel beter. Rond een uur of vier 's nachts ben je beginnen overgeven en het is eigenlijk niet meer opgehouden tot ik moest vertrekken naar mijn werk. Je kan ook wel begrijpen dat ik dankzij mijn arm niet echt veel voor je kon doen, maar gelukkig was M er ook nog.

Vrijdag ochtend ik naar het werk. Jij blijkbaar nog overgeven en diarree, maar na een uur of tien was het er allemaal uit en ben je nog flink in badje aan het spelen geweest, waarna je je bedje bent ingedoken om er de eerst komende uren niet meer uit te komen. Nadat ik je had wakker gemaakt wist je me in volle overtuiging en met tien vingers te vertellen dat je zoveel had overgegeven en dat als je overgeefde dat M naar jou kwam met een handdoek en dat M over je buikje had gewreven,... Op naar je mama dan maar... Het laatste dat ik nu gehoord heb is dat je zondag oorpîjn en koorts had en als het vandaag niet beter zou zijn dat je naar de dokter moet gaan...

Het is me weer wat geweest.

09:39 Gepost door Papa Maarten in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-07-09

Een weekendje

Een weekendje ontspannen aan zee met oma-moetje en de drie pagadders. Na al onze spannende momenten hadden we het wel eens verdiend.

Spannende momenten vraag je nu? De kogel is nl door de kerk : het huisje gaat verbouwd worden, het voorontwerp is zojuist binnengekomen en het ziet er (ondanks dat er nog enkele veranderingen aangebracht moeten worden) goed uit.

Toen we naar de zee gingen vertrekken, dacht ik dat het misschien geen slecht idee was om je fiets mee te nemen. Dit bleek een fantastisch idee te zijn. Want toen we aankwamen en de fiets uit de auto haalden kwamen we tot de constatatie dat je ineens kon fietsen... Je hebt heel het weekend met veel plezier naast je grote nichtje geslapen.

Zoals enkele maanden geleden al gezegd voel je je altijd echt thuis in het zwembad : er is niets dat je niet durft, en als we je niet in de gaten zouden houden, zou je gewoon vertrekken en tot in het diepe lopen...

Foto's volgen nog.

20:38 Gepost door Papa Maarten in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |